|
|
PHP (angielski akronim rekurencyjny, którego rozwinięcie to PHP Hypertext Preprocessor), pierwotnie nazwany Personal
Home Page - skryptowy język programowania, służący przede wszystkim do tworzenia dynamicznych stron WWW i wykonywany w
tym przypadku po stronie serwera, z możliwością zagnieżdżania w HTML (bądź XHTML). PHP jest podobny w założeniach do
dużo starszego mechanizmu SSI (Server Side Includes), jednak jest w stosunku do SSI nieporównanie bardziej rozbudowany.
Udostępniany jest na zasadach licencji open-source. Jego składnia bazuje na językach C, Java i Perl.
SQL (ang. Structured Query Language) to strukturalny język zapytań używany do tworzenia, modyfikowania baz danych oraz
do umieszczania i pobierania danych z baz danych.
Język SQL jest językiem deklaratywnym. Decyzję o sposobie przechowywania i pobrania danych pozostawia się systemowi
zarządzania bazą danych DBMS.
Jest to język programowania opracowany w latach siedemdziesiątych w firmie IBM. Stał się on standardem w komunikacji z
serwerami relacyjnych baz danych. Wiele współczesnych systemów relacyjnych baz danych używa do komunikacji z
użytkownikiem SQL, dlatego mówi się, że korzystanie z relacyjnych baz danych, to korzystanie z SQL-a.
Apache jest otwartym serwerem HTTP dostępnym dla wielu systemów operacyjnych (m.in. UNIX, GNU/Linux, BSD,
Microsoft Windows). Po angielsku słowo Apache wymawia się epaczi, co brzmi tak samo jak a patchy (server), co było
określeniem tego serwera we wczesnym stadium jego rozwoju w 1995 roku, kiedy był on głównie zbiorem poprawek (patch)
nałożonych na serwer HTTP o nazwie NCSA.
Apache jest najszerzej stosowanym serwerem HTTP w Internecie. W maju 2003 jego udział wśród serwerów wynosił 62%. W
połączeniu z interpreterem języka skryptowego PHP i bazą danych MySQL, Apache stanowi jedno z najczęściej spotykanych
środowisk w firmach oferujących miejsce na serwerach sieciowych.
|
serialize() sprawdza, czy twoja klasa
zawiera funkcję o magicznej nazwie __sleep. Jeśli tak, ta funkcja jest wywoływana
przed każdą serializacją. Może ona czyścić obiekt i powinna
zwracać tablicę z nazwami wszystkich zmiennych obiektu, które
powinny być serializowane.
Założonym użyciem __sleep jest
zamknięcie wszystkich połączeń do baz danych, które obiekt może
utrzymywać, zatwierdzenie wszystkich oczekujących danych lub
wykonanie innych podobnych czynności czyszczących. Funkcja ta
jest także przydatna jeśli masz bardzo duże obiekty, które nie
muszą być zachowane w całości.
Analogicznie, unserialize() sprawdza czy istnieje funkcja
o magicznej nazwie __wakeup. Jeśli
tak, funkcja może rekonstruować dowolne zasoby które obiekt
może posiadać.
Założonym użyciem __wakeup jest
odnowienie połączeń z bazami danych, które mogły zostac
utracone w procesie serializacji, oraz wykonanie innych
czynności odbudowujących obiekt.
|